طبيبان بيمار :: تهران ما :: پايگاه اطلاع رساني حوزه شهري تهران

هر شهر براي پيشبرد اهداف‌اش نياز به يك طرح همه شمول در ابعاد مختلف دارد. بر مبناي اين طرح برنامه ريزان شهري در سطوح مختلف مديريتي برنامه هاي خود را تدوين مي كنند تا اهداف عاليه طرح حاصل شود. تهران پس از تدوين طرح جامع و تفصيلي (گذشته از جامعيت آن) بيش از هر چيز نيازمند آن است كه مجموعه مديريت شهري را مجاب به ترك بيماري كهنه «برنامه گريزي» كند. شايد در اين مسير، تهران شهري كه خيلي زود به يك كلانشهر تبديل شد بيش از هر چيز دستخوش برنامه گريزي مديراني باشد كه يا فرصت تدوين برنامه نداشتند و يا برنامه‌هاي مورد نظرشان هيچگاه تدوين نشد. هر چه بود امروز در پايان اين راهيم و مديران شهري بايد اين بيماري را به كناري نهاده و به منظور توسعه شهر و گسترش آن راهي تازه در پيش گيرند. از سويي توجه به انديشه‌هاي جاري جهاني در اين عرصه راهي است كه فراروي مديران شهري است. امانوئل كاستلز در مورد تكنولوژي اطلاعات كه انقلابي بزرگ در عرصه مديريت بود به مفهومي تازه در مديريت شهري اشاره مي‌كند. فرآيند انتقال آزاد اطلاعات. در واقع اين رويكرد از اواخر دهه ۸۰ و اوايل دهه ۹۰ ميلادي در جهان فراگير شد. اينكه براساس انتقال آزاد اطلاعات، مديريت شهري دستخوش تحول مي شود. در واقع انتقال اطلاعات به صورت آزاد باعث مي شود كه همه از تجارب مشابه و گاه منحصر به فرد سود ببرند. از طرفي در بحث مديريت شهري، اطلاعاتي كه رد و بدل مي شود، امكان نقد مي يابد و امكان اشتباه در به كارگيري سيستمي جديد، به حداقل مي رسد. نتيجه اين روند رسيدن به مناسباتي است كه هر شهر با پيروي از آن آزمون‌هاي مكرر را وانهاده و به سمتي حركت مي‌كند كه از نظام‌هاي پايدار بهره‌ ببرد. شايد آنچه كه تاكنون تهران از آن دور بوده و به آن نياز داشته امروز با طراحي سندي به نام طرح جامع و تفصيلي شهر دست يافتني شده است. در واقع طرح جامع تهران علاوه بر ايجاد فضايي براي تصميم سازي و تصميم گيري در فرآيند مديريت شهري، افق ديدي روشن پيش روي شهروندان نيز مي‌گشايد تا با توجه به آن فعاليت‌هاي اقتصادي و اجتماعي و فرهنگي خود را ساماندهي كنند و بتوانند به عنوان ساكنان و صاحبان شهر براي آينده محل زندگي خود برنامه‌اي مدون داشته باشند. اين تنها صورت عالي مديريت همگاني شهر است كه شايد در آينده اميد به بار نشستنش را داشته باشيم. بي ترديد در اين راه مديران بايد ترك بيماري برنامه گريزي كنند و خود به مثابه طبيبي برآيند كه علاوه بر درمان قطعي خود بيماران ديگري را نيز شفا دهند.