|
شهري بدون لبخند
تهران از نظر شاخص سختي زندگي از ميان 127 شهر جهان در رتبه 119 قرار دارد و دامنه تغيير اين شاخص در حدود 52 درصد است. از سويي شهر ونكوور، وين و ملبورن سه شهري هستند كه در صدر جدول شاخص سختي زندگي قرار دارند و رقم اين شاخص در اين شهرها حدود دو درصد است. شاخص دشواري زندگي ميانگيني از متغيرهاي توسعه پايدار شهري است كه دامنه تغيير آن بين 100 تا صفر است و هر چه اين شاخص به رقم 100 نزديك تر باشد، شرايط زندگي در آن شهر مشكل تر است.
شايد از اين رو و به دليل بالا بودن دامنه تغيير براساس شاخصه هاي توسعه پايدار، تهران شهري است كه شهروندانش داراي زندگي سختي هستند و شادابي كمتري دارند.
اساسا شادابي و سرزندگي حلقه مفقوده زندگي شهري است. به ويژه اين كه تهران به دلايل مختلف از نشاط كمتري برخوردار است و شهروندان روحيه اي خموده و ناشاد دارند. اگرچه بخش عمده اي از اين رويكرد را مي توان به دلايل شرايط سخت زندگي در تهران دانست اما فضاهاي شهري در اين حوزه بي تأثير نيستند.
اين شهر به رغم داشتن امكانات رفاهي و تفريحي، هنوز نتوانسته است به شهروندانش شادابي و نشاط ارزاني دارد. نبود تفريح گاه هاي مناسب و نداشتن روحيه نشاط، تهران را شهري عصبي و مضطرب در ميان شهرهاي جهان قرار دادهاست. شهروندان اين شهر نيز به دليل همين روحيه هنوز نتوانسته اند مبنايي مناسب براي تامين نشاط و سرزندگي براي خود بيابند. اگرچه مديران شهري بارها در دورههاي گوناگون تلاش كردهاند تا اين شهر را به سمت شادابي پيش ببرند، اما هيچگاه موفق نشدهاند. در واقع تهران مانند ماشيني كه چرخهاي سنگيناش در مشكلات گوناگون گير كرده است، هنوز نتوانسته براي ساكنانش شهري آرماني و ايدهآل شود. در اين راه تنها شهروندان نيستند كه بايد به سمت تغيير روحيه خود و شهر گام بردارند. بلكه مديران اين شهر ميبايد به سمتي حركت كنند تا بتوانند براي ساكنان اين خوابگاه بزرگ، نشاط را به ارمغان آورند. اين واقعيت كه تهران امروزه به عنوان يك مركز اقتصادي- سياسي در نظر مردم جلوه يافته است و نميتوان براي رفع خستگي و كسالت به آن پناه آورد انكار ناپذير است. تهران شهري است بدون كمترين نشاط و سرزندگي. شهري كه ازدحامي از مشكلات و سختي را به شهروندانش تحميل ميكند.
عباس ثابتي راد
| 
